PAL GroenLinks - Natuurlijk Leeuwarden

Voorzichtig duw ik onze folders door de brievenbussen. Perse wil ik niet dat ie kleppert. Maar per ongeluk stoot ik tegen mijn fietsbel. Verhip. In de verte gromt een hond. Hoe veilig is Leeuwarden? Verkiezingspropaganda flitst door mijn hoofd. Ook mijn dochter is jong. Hoezo? De brievenbussen met Nee-Nee en Nee-JA-sticker sla ik over. Maar de VVD kan niet lezen. Ondanks mijn sticker duwden zij hun propaganda wel op mijn deurmat. Brutaal maar niet slim. Onderweg naar het einddebat in theater Romein kwam ik eerder op de avond mijn CDA-collega-folderaar tegen. Benieuwd wat hij doet.

In de stille straat dendert het Romein-debat na in mijn hoofd. Tijdens het samenzijn in deze voormalige kerk zien we de verschillen en overeenkomsten, met relatief veel nadruk op het laatste. Waarom? Isabelle noemt ons speerpunt 'Groen werkt', de impuls van de econmomie met groene banen en betitelt het veiligheidsspeerpunt van de VVD als ‘rechtse flauwekul’. Thea houdt haar eigen verhaal. Marco haalt even uit naar Aukje rond de OZB en de begroting, maar verder geen enkele poging van de oppositie zoals D66 en SP om het werkelijke verschil met de VVD of NLP of wie dan ook duidelijk te maken.

Mensen in de zaal kunnen vragen stellen. Het voorbeeld wordt genoemd van een man uit Zwolle, werkzaam in Leeuwarden, met een meervoudig gehandicapt kind. Waarom zou hij naar Leeuwarden moeten verhuizen? De vraagsteller is Ronald van der Werk, voorzitter van de CU-Leeuwarden, maar Arco krijgt geen kans hem te beantwoorden. Een man uit Camminghaburen baalt er van dat hij zaterdags met de auto de stad in wil en wel een half uur vastzit in de file bij de Centrale. We roepen meteen het simpele antwoord: waarom moeilijk doen, pak toch de fiets! De VVD antwoordt met het logische cliché: ‘wij vinden dat mensen moeten kunnen kiezen tussen de auto en de fiets’. Wat is dan het probleem? Deze man kiest toch? In mijn ogen niet logisch, want wie kiest er nu voor de file, op die paar keer per jaar na dat je iets zwaars zou moeten meenemen?

Ook de jongeren van de Jongerenadviesraad (JAR) roeren zich. Waarom worden zij niet gehoord? Iedereen doet zijn best om hen welwillend te antwoorden, CDA en CU als jeugd- en gezinpartijen voorop. De VVD doet alsof zij de wens van de jongeren belangrijk vindt. Klassieke verkiezingsretoriek. Twee jaar geleden stelden wij voor chocolade uit te delen om veilig stappen te promoten. Er lag een klip en klaar positief advies van ons eigen adviesorgaan de JAR: leuk, doen, dit is de taal van jongeren. De mooipraters van vanavond VVD en CDA legden het advies ijskoud aan de kant. Hoezo serieus nemen?

Enkele mensen roepen op de tribune om meer concreetheid. Meteen begint een mevrouw over de weigering van een vergunning voor een coffeeshop en een ex-vrijwilligers van het Natuurmuseum over zijn baan. Ineens wordt politiek wel heel persoonlijk. Ook dat kan nu niet  de bedoeling zijn.

Rond 22.30 uur maakt presentator Asing Walthaus -  die alle partijen evenwichtig aan het woord heeft gelaten - een einde aan de show. Ik spring op de fiets om terugkarrend naar huis onderweg mijn fietstas leeg te maken. Het lukt. Eindelijk thuis vind ik een CDA-kaart op de mat. Met een tekst van Balkenende. Zaterdag nog naast onze kraam met zijn garnalen. Een lekker hapje met een bittere nasmaak na alle gedraai rond Uruzgan. Bij de kaart een groen potloodje. Om te schrijven. Maar ook zij kunnen dus niet lezen. Tja. Op tv de herhaling van Pauw en Witteman met de landelijke kopstukken. Femke glimlacht. Geel zweet. Agnes heeft het laatste woord. Het is woensdag 3 maart. De langverwachte dag. De dag van de kiezers. Maar nu eerst even slapen.